சாதியமும் வர்க்கமும் தேசியமும்

சாதியமும் வர்க்கமும் தேசியமும்
சாதியம் தொடர்பாக எழுந்துள்ள கோட்பாடு மற்றும் நடைமுறைப் பிரச்சனைகளில் நமது அணுகுமுறை.

புரட்சிப் பண்பாட்டு இயக்கம்- தமிழ் நாடு.(1987 ஓகஸ்ட் 15-16)

சாதியம் நீண்ட நெடுங்காலமாகவே தமிழகத்தில் வேரூன்றிப் படர்ந்துள்ளது. ஏனைய நாடுகளில் பொதுவுடமைப் புரட்சியாளர்கள் எதிர் கொள்ளாத ஒருசமூகவியல் அம்சமாக சாதியம் தமிழகத்தில் - இன்னும் விரிவாகச் சொன்னால் இந்தியப்பகுதிகளில் உள்ளது. சாதியின் தோற்றம் வளர்ச்சி குறித்து விரிவான ஆய்வுகள் உள்ளனவெனினும், அவை பற்றி இறுதியானதும் தீர்க்கமானதுமான ஆய்வு முடிவுகளை வகுத்துக் கொள்வதில் பல சிக்கல்கள் உள்ளன.இந்த அணுகுமுறைக் கட்டுரையில் சாதியம் தொடர்பாக எழுந்துள்ள கோட்பாடு, நடைமுறைப் பிரச்சனைகள் குறித்து நமது கருத்துக்கள்தொகுக்கப்பட்டுள்ளன.

சாதி அமைப்பின் தனிக் குறிப்பான இயல்புகள்:
சாதி என்பது பிறப்பை அடிப்படையாகக் கொண்டது;விருப்பம், தகுதி அடிப்படையில் அல்லாமல் பிறவியின் அடிப்படையில் தொழில் அமைவது; ஒரு குறிப்பிட்ட உணவு முறையைக் கட்டாயமாக்குவது;சமூக அமைப்பில் பல படி நிலைகளைத் தோற்றுவிப்பது; தனிமனித ஒழுக்கங்களை கட்டுப்படுத்தக் கூடியது;பொது நலன்களை மக்கள் அனைவரும் அனுபவிப்பதைத் தடை செய்வது.
சாதி அமைப்பு அடிக் கட்டுமானத்தைச் சார்ந்ததா? மேற் கட்டுமானத்தைச் சார்ந்ததா?

சாதி என்பது வேலைப் பிரிவினையின் வடிவம்; உற்பத்தி உறவின் வெளிப்பாடு.இந்த விதத்தில் அது அடித்தளப் பகுதியாக அமைகின்றது.அதேநேரத்தில் மணமுறை, உணவு முறை , ஒழுக்க நெறிமுறை, சமூகபடி நிலைகளைப் பேணுதல் ஆகியவற்றை வலியுறுத்தும் போது அது கருத்தியல் அம்சமாக விளங்குகின்றது. இந்த விதத்தில் மேற் கட்டுமானமாகவும் தொழிற்படுகிறது.இதை அடிக் கட்டுமானத்துக்கும் மேற்கட்டுமானத்துக்கும்இடையிலான உறவில் காண வேண்டும்.

சாதிக்கும் வர்க்கத்துக்கும் இடையிலான உறவு:

தமிழக தமிழ்ச் சமுதாயத்தில் சாதிக்கும் வர்க்கத்துக்கும் இடையிலான உறவு இன்னொரு பிரச்சனையாகும்.உழைப்புப் பிரிவினையும், உபரி மதிப்பும்தோன்றிய போதே வர்க்கங்கள் தோன்றி விட்டன.எனவே வர்க்கம் சாதிக்கு முந்தையதாகும்.ஆனால் சாதி என்ற அமைப்பு,வேலைப் பிரிவினையின்வடிவமாகவும் வாழ்வியல் சிந்தனையியல் கூறாகவும் அமைந்த பின்னர் சாதி என்பதே வர்க்க வேறுபாட்டின் வெளிப்பாடாக அமைந்து விடும்.குறிப்பாகநில உடமைக்காலத்தில் சாதி என்பது வர்க்க அமைப்பின் கூறாகவே இருந்திருக்கும்.அதாவது ஒரு சாதி என்பதே ஒரு வர்க்கமாகஇருந்திருக்கும்.ஆனால் நிலவுடமைக் கூறுகள் தகர்ந்து முதலாளியக் கூறுகளின் வளர் முகத்தில் -அதாவது- தகுதி திறமையின் அடிப்படையில்தொழில் அமையுங்காலத்தில், சாதியின் ஆதாரக் கூறுகள் தகர்கின்றன. ஒரே சாதிக்குள் பல வர்க்கங்கள் தோன்றுகின்றன.இங்கு சாதியின் பொருளியல்கூறுபாடு-அடித்தளம்- தகரத்தொடங்குகின்றது. உணவுமுறை, பழக்க வழக்கங்கள் போன்ற கலாச்சாரக் கூறுபாடுகளில் மாற்றங்கள் படிப் படியாகஏற்படினும்,படி நிலை அமைப்பைப் பேணல் பொது நலன்களை அனைவருக்கும் சமமாக அனுபவித்தலைத் தடை செய்தல்,போன்ற கலாச்சாரக்கூறுபாடுகளில் மாற்றங்கள் நிகழாமல் சாதியின் கருத்தியல் ஆதிக்கம் மேலோங்கியுள்ளது.

வர்க்கப் போராட்டத்துக்கும் சாதியத்துக்கும் இடையிலான உறவு:

வர்க்கம் என்பது சாதியின் மறு வடிவமாக இருந்த நிலவுடமைக் காலச்சூழலில் நிலமை சற்று சிக்கலானதாகும்.ஆனால் பொருளாதாரத்துறையில்ஏற்படும் மாற்றங்கள் அடிப்படையானவையாகும்.சாதிகளை ஒழித்தாலே வர்க்கப் போராட்டம் நடத்த இயலும்என்ற தத்துவம் (திராவிடர் கழகம்,அம்பேத்கார் இயக்கம் போன்றவை) சாதியையும் வர்க்கத்தையும் தனித்துப் பார்ப்பதாகும்.ஒரேசாதிக்குள்ளே காணப்படும் பகமை வர்க்கங்கள் தம்முள்மோதிக்கொள்ளும் சூழலும், அடிப்படை வர்க்கத்தினர் - பெரும்பான்மையாக இருக்கும் தாழ்த்தப்பட்ட சாதிகள் மேல் நிலை சாதிகளுக்குள் இருக்கும்ஆளும் வர்க்கத்தினருடன் மோதும் சூழலும் தவிர்க்க இயலாதவை ஆகும்.

சாதியின் தோற்றமும் வளர்ச்சியும்:
சாதியின் தோற்றமும் வளர்ச்சியும் எளியவகைப்பட்ட மறு உற்பத்தியுடன் தொடர்பு கொண்டிருந்தவை ஆகும்.இது நிலவுடமைக்காலத்திய சுயதேவைஉற்பத்தி முறைக்கானதாகும்.ஆனால் முதலாளிய வளர் முகச் சூழலில், குலைந்து விரிவாக்கப்பட்ட மறு உற்பத்தி பரவுகிறது.இத்தகு சூழலில் சாதியின் பொருளாதார அடிப்படை தகர்கிறது.எனினும் சாதியின் கலாச்சாரப் பிடிப்புத் தளரவில்லை.முதலாளிய விவசாயமுறை பரவிய இடங்களில் கூட, உபரி மதிப்பைக் கொள்ளையடிக்க சாதியின் கலாச்சார அம்சம் பயன்படுகிறது. இந்தவிதத்தில் சாதி என்பது பொருளாதாரம் தவிர்ந்த ஒடுக்குமுறை வடிவமாகவும் உள்ளது.

சமயத்துக்கும் சாதிக்கும் உள்ள உறவுப் பிரச்சனை:
சமயம் என்பதுபிறவியின் அடிப்படையிலானதெனினும் விருப்பார்ந்த முறையில் தேர்ந்தெடுத்துக்கொள்ளும் ஜனநாயக உரிமைபெற்றதாகும்.மதமாற்றம் என்பது திருநாவுக்கரசர் காலம் தொட்டு இருப்பதாகும்.ஆனால் சாதி மாற்றம் அங்கீகரிக்கப்பட இயலாதது.சைவ வைணவ சமயங்கள், சாதி அமைப்பிற்கும் வேறுபாட்டிற்கும் இடம் வகுத்(அளித்)துள்ளன.சாதி வகையிலான ஏற்றத்தாழ்வுக்கும் இடம் அளித்துள்ளனஆனால் வரலாற்றின் சிற்சில கட்டங்களில் இந்தச்சமயங்களுக்கு நெருக்கடி ஏற்படும் போது சாதிகளுக்கு இடையில் சமத்துவம் பேணப்படலும் உண்டு.இந்த விதத்தில் தான், எல்லா சாதிகளையும் சேர்ந்த சைவ நாயன்மார்களும் ஒரு காலகட்டத்தில் வருகின்றனர்.வேதத்தை எல்லா மக்களுக்கும் ஓதி இராமானுயர், அனைவரையும் பார்ப்பனர் ஆக்குகின்றார்.இன்றைய நிலையில் ஐயப்பன் வழிபாடு, ஆதிபராசக்தி வழிபாடு போன்றவற்றில் சாதிகளுக்கு இடையே ஜனநாயகமும் சமத்துவமும் வழங்கப்பட்டுள்ளன. ஆனால் இவை நெருக்கடி காலத்திய தற்காலிக சமரசங்கள் ஆகும்.இவற்றிலும் கூட முழுமையான சமத்துவம் இல்லையெனினும் இந்து சமயவுலகில் ஏற்படும் நெருக்கடிகளை இவை தற்காலிகமாக தணிக்க வல்லவையாகும்.ஆர்.எஸ்.எஸ் போன்ற இந்து மத அமைப்புக்களும் தம் உறுப்பினர்கள் எவ்வித சாதி அமைபுக்களிலும் இருக்கக் கூடாதென நிபந்தனை விதித்துள்ளன. எனினும் இவை சாதிய வேறுபாடுகளை நிராகரிப்பவையாக இல்லை.

அரசியல் சமூகத்துறையில் சாதியம்.
அரசியல் சமூகத்துறையிலும் சாதியின் பிடிமானம் அதிகம் உள்ளது.முதலாளியச் சூழல் வளராத இடங்களில் சாதியின் பொருளாதாரப் பிடிமானம் இன்னும் தகரவில்லை.முதலாளியச் சூழல் வளர்ந்த பகுதிகளில் (கிராமமாயினும், நகரமாயினும்) சாதியின் கருத்தியல் ஆதிக்கம் இன்னும்தளர்ந்துவிடவில்லை. நிலவுடமைச்சூழல் இன்னமும் நிலவிக்கொண்டிருக்கும் இடங்களில் நிலப்பிரபுக்களின் அரசியல் அதிகாரம் இறுக்கமாகவேஉள்ளது.ஏதேனும் ஒரு ஓட்டுக்கட்சியின் வங்கியாகவே கிராமங்கள் உள்ளன.எந்தவொரு ஓட்டுக்கட்சியும் பெரும்பான்மைச் சாதியைக் கணக்கில்எடுக்காமல் வேட்பாளரை நிறுத்துவது இல்லை.வெற்றி அலை வீசுகிறபோதும் கூட எந்தக் கட்சியும் இந்த அம்சத்தை அவசியம் கவனத்தில் எடுத்துக் கொள்ளத் தவறுவதில்லை.தனித்தனியாகத் தோன்றிய சாதிச்சங்கங்களும் (வன்னியர் சங்கம், நாடார் சங்கம் போன்றவை) இறுதி நிலையில் ஏதேனும் ஒரு அரசியல் கட்சியுடன் இணைந்து கொண்டு விட்டன.அந்தந்தப் பகுதியில் செல்வாக்கான ஓட்டுக் கட்சிகளாக விளங்குகின்றன.இறுதியில் அந்தச்சாதிகளில் உள்ள அடிப்படை வர்க்கத்தினரை ஆளுவதற்கான அரசியல் அதிகார உரிமையை இந்தச் சாதி அமைப்புக்கள் வழங்குகின்றன.

சாதியமும் தேசியமும்:

சாதி அமைப்பு என்பது முதலாளியத்துக்கு முந்தைய உற்பத்திக்கான வடிவமாகும்.ஆனால் ஒரு தேசிய இனம் தம்மைத் தேசமாகஉருவெடுத்துக்கொள்ளும் காலத்தில் முதலாளிய உற்பத்தி முறையின் துணையுடன் தன்னை வளர்த்துக்கொள்ளும்.எனவே அதற்கு முன் தேசிய இனத்துக்குள் காணப்பட்ட சாதிப்பிரிவினைகள் முதலாளிய காலகட்டத்தில் தேசிய இன வளர்ச்சிக்கு தடையாகும்.எனவே தேசிய இன வளர்ச்சியை உந்திச் செல்லும் நோக்கம் கொண்டுள்ள இயக்கங்கள் சாதிய அமைப்புக்களை எதிர்க்கவேண்டிய தேவை உள்ளது.இவை இரண்டும் ஒன்றுக்கொன்று தொடர்பு பூண்டவையாகும்.பெரியாரின் தொடக்க கால வெற்றி இதைக்காட்டுகின்றது.தேசிய இனத்துக்கு தலைமை தாங்கும் சக்திகள் சாதியுடன்தத்துவ நிலையிலும், சாதிய அமைபுக்களுடன் நடைமுறை அளவிலும் சமரசம் செய்து கொள்ளும் போது தோல்வி அடைந்தன.சாதியின் கலாச்சாரஆதிக்கத்தை மட்டுமே நினைவிற்கொண்டு-முதன்மைப் படுத்தி-சாதியத்தை வெறும் பார்ப்பனீயமாக மட்டுமே ஏற்றுக் கொண்ட இயக்கங்களின் சாதி எதிர்ப்பு, வெறும் பார்ப்பனர் எதிப்பு என்றும், பார்ப்பனர் அல்லாத உயர் சாதியினரின் ஆதரவு என்றும் சுருங்கிப் போயிற்று.அதன் பின் (தேசிய இயக்கத்தில்) தேசிய இனத்தில் உள்ள அனைத்துச் சக்திகளுக்குமான பிரதிநிதித்துவம் இல்லாமல் போய்விட்டது.

சாதியமும் இடஒதுக்கீடு எனும் சீர்திருத்த சலுகையும்.
படித்தோருக்கு வேலை ஒதுக்கீடு, படிப்பதற்கான இட ஒதுக்கீடு என்பவை சாதிய அமைப்புக்களின் கோரிக்கைகளாகும்.1920 கால கட்டத்தில் இந்தக்கோரிக்கைகளின் தன்மைக்கும், இன்றைய(1987) கால கட்டத்தில் இவற்றின் தன்மைக்கும்,இடையிலான வேறுபாட்டைக் காணவேண்டும்.வேலைஒதுக்கீடு என்பது அன்று முதல் இன்று வரை ஆளும் வர்க்கக் கண்ணோட்டத்தில் எல்லாச் சாதியினர்களிடத்தும் தமது நிர்வாகப் பங்காளிகளை உருவாக்க முனையும் ஏமாற்றுச் சில்லறைச் சலுகை ஆகும்.1920 களில் வேலைக்கான படிப்பறிவு நகர்மயப்பட்டே இருந்தது. ஆனால் இன்று படிப்பறிவு, கிராமமயமாகவும் தாழ்த்தப்பட்ட சாதியினர் இடத்தும் சென்றிருப்பதைக்காணலாம்.இதன் விளைவாக இன்றைய கோரிக்கை புதிய தன்மை பெற்றுள்ளது.வேலை ஒதுக்கீடு என்பது ஆளும்வர்க்கத்தின் ஏமாற்றுச்சலுகை என்பதும் உடனடி நலன்களுக்கான கோரிக்கை என்பதும் உண்மையே.எனினும் அவற்றைப் பிற்பட்ட, தாழ்த்தப்பட்ட சாதி மக்களின் போராட்டங்களின் துணை விளைவாகவும் காணவேண்டியுள்ளது.வேலை ஒதுக்கீட்டுக் கோரிக்கையும் போராட்டங்களும் சாதிய அமைப்பைத் தக்கவைத்துக்கொள்ள பயன்படுவனவாகவும் உள்ளன.இத்தகைய சாதிய அமைப்புக்களில் ஆட்பட்டுள்ள அடிப்படை உழைக்கும் மக்கள் பிரிவினர்களுக்கு வர்க்க உணர்வு ஊட்டப்படும் போக்கில், இத்தகைய போராட்டங்களின் தன்மை வர்க்கப்போராட்டத்துக்குரியவையாக வளர்த்தெடுக்கப்படல் வேண்டும்.
சாதியம் தொடர்பான மூன்று வர்க்கங்களின் முவ்வேறு அணுகுமுறைகள்:

அ) ஆளும் வர்க்கங்களின் அணுகுமுறை:
சாதியமைப்பு இவர்களின் சுரண்டலுக்கு துணைநிற்கிறது.தாழ்த்தப்பட்ட, பிற்படுத்தப்பட்ட சாதிகளில் உள்ள திறைமை வாய்ந்த 'வேலைப்படையை'வேலை ஒதுக்கீடு என்ற பெயரில் தனக்கு சேவகம் செய்யப் பயன்படுத்திக்கொள்கிறது.இவர்கள் சாதி ஒழிப்பைக் கோருவதில்லை.சாதி அமைப்பைப்பேணுவதன் மூலம் தமக்குரிய சமூக அடித்தளத்தை உறுதிப்படுத்திக்கொள்கின்றன.

ஆ) இடைத்தட்டு வர்க்கங்களின் அணுகுமுறை:
இவர்களும் சாதி ஓழிப்பைக் கோருவதில்லை. சாதிகளுக்கிடையிலான வேறுபாட்டைக்களைந்து சமத்துவம் நிலவ வேண்டும் என விரும்புகின்றனர்.சில சாதி அமைப்புக்களின் இடை நிலையில் உள்ளவர்கள், தாழ்த்தப்பட்ட சாதியில் உள்ள மேல் மட்டப் பிரிவுகள் ஆகியவரைச் சார்ந்த குட்டி முதலாளிய வர்க்கத்தினர் தத்தம் சாதிகளை மேம்படுத்தினால் சாதி ஒழிந்துவிடும் என நினைகின்றனர்.வேலை ஒதுக்கீடு, கல்வி, இட ஒதுக்கீடு போன்ற சீர்திருத்தங்களின் மூலம் சாதிகளில் உள்ள அனைவரும் உயர்ந்துவிட முடியும் எனத் தாராளாமாக நினைக்கின்றனர்.

இ) பாட்டாளி வர்க்க அணுகுமுறை:

இது சாதி அமைப்பை ஒழித்துக்கட்ட விரும்புகிறது.அனைத்து ஒடுக்குமுறைகளின் ஒரு பகுதியாகச் சாதிய ஒடுக்கு முறையை காண்கிறது.

இதில் பாட்டாளி வர்க்க அணுகுமுறையைக் கொண்டுள்ள புரட்சிப் பண்பாட்டு இயக்கத்தின் தீர்வு என்ன?
சாதி ஒழிப்பு என்பதில் இது முனைப்பாக இருக்கிறது. இப்போராட்டத்தை இரு கட்டங்களாக அணுகுகிறது;
அ) நீண்டகாலத் தீர்வு:
சாதியின் பொருளாதார கலாச்சாரக் கூறுகள் ஒழிக்கப்படும்போதே சாதி ஒழிப்பு சாத்தியமாகும்.மக்கள் ஜனநாயகப் புரட்சி என்பது அரசியல் அதிகாரக்கைப்பற்றலாகும். பொருளாதார அடிப்படையை ஒரு உடனடிப் போராட்டத்தின் மூலம் மாற்றியமைத்துவிடமுடியும்.ஆனால் அப்பொழுதும் சாதியின்கருத்தியல் ஆதிக்கம் இருந்துகொண்டுதான் இருக்கும்.அக்காலத்தில் சாதிகளை ஒழித்து மக்களிடையே சமத்துவத்தை நிலைநாட்டக்கூடிய கலாச்சாரப் போராட்டத்தை தொடராவிடின், புரட்சியின் பயன்கள் நீடித்து நிற்காது.இந்த நீண்ட காலப் போராட்டத்தின் விளைவாகவே சாதியின் கலாச்சார ஆதிக்கம் ஒழிக்கப்படும்.
ஆ) உடனடித்தீர்வு:
மக்கள் ஜனநாயகப் புரட்சி ஏற்பட்டாலே சாதியை ஒழிக்க இயலும் என்று சொல்லும் போது தீண்டாமை ஒழிப்பு, கல்வி இட ஒதுக்கீடு, வேலை ஒதுக்கீடு போன்ற கோரிக்கைகளையும் நாம் ஆதரிக்க வேண்டும்.இவை நிரந்தரத்தீர்வு ஆகாதெனினும் இவற்றில் ஈடுபட்டுள்ள அடிப்படை மக்களை நியாயமானபோராட்டத்தில் ஈர்க்க இவை பயன்படும்.அடிப்படையாக சீர்திருத்தவாதத்தை எதிர்த்துக்கொண்டே அடிப்படை மக்களின் உடனடியான சமூக,பொருளாதார,அரசியல் கோரிக்கைகளை முன்வைத்து மக்களைத் திரட்டவேண்டும்.

(குறிப்பு: அழுத்தம்,பிரசுரக்கட்டமைப்புக்கான திருத்தங்கள்,பிரசுர உரிமை ENB உடையவை)

சுப.தமி்ழ்ச்செல்வன் படுகொலை- ராஜபக்ச அரசின் பேடித்தனம்!

சுப.தமிழ்ச்செல்வன் படுகொலை- ராஜபக்ச அரசின் பேடித்தனம்!
இன்று(02-11-2007) தாயகநேரம் அதிகாலை 6.00 மணியளவில் ஸ்ரீலங்கா விமானப்படை கிளிநொச்சி இரணைமடுவில் நடத்திய வான்வெளிக் குண்டு வீச்சுத்தாக்குதலில் சுப தமிழ்ச்செல்வனும் மேலும் ஐந்து போராளிகளும் படுகொலை செய்யப்பட்டுள்ளனர். விடுதலைப் புலிகளின் சமாதான செயலகம் இதனை உறுதி செய்துள்ளது.
சுப தமிழ்ச்செல்வன் விடுதலைப் புலிகள் அமைப்பின் அரசியல் துறைப் பொறுப்பாளர்.மேலும் 2002 நோர்வே பேச்சுவார்த்தை ஆரம்பித்ததில் இருந்து பேச்சுவார்த்தைக் குழுவின் ஒரு பிரதான உறுப்பினரும் பேச்சாளரும் ஆவர். இக்கடமைகளின் பாற்பட்டு அவர் பகிரங்க உறுப்பினராகவே செயற்பட்டு வந்தார்.2002 யுத்த நிறுத்த ஒப்பந்தம் ஆயுதம் இன்றி அரசியல் பிரச்சாரம் செய்வதை உத்தரவாதம் செய்கிறது.இவ்வாறிருக்கையில்;
அரசியல் பேச்சுவார்த்தையின் பகிரங்க பேச்சாளரைப் படுகொலை செய்திருக்கிறது ஸ்ரீலங்கா அரசு.
மேலும் இதனை ''கரும்புலிகளின் தளத்தையும், விடுதலைப் புலித்தலைவர்கள் ஒன்று கூடும் இடத்தையும்'' தாக்கி அழித்ததாகவும், அதில் ''பயங்கரவாதத் தலைவர் தமிழ்ச் செல்வன்'' கொலைசெய்யப்பட்டதாகவும்
உரிமை கோரியுள்ளது.இதன் மூலம் இதுவரையிலும் தோல்விகளையே தழுவிய 'அரசியல் தீர்வின் ஆதரவாளர்களுக்கு', இனிமேல் மரணத்தைத் தழுவுவீர்கள் என எச்சரித்துள்ளது.
இந்நடவடிக்கை ராஜபக்ச அரசின் பேடித்தனத்திற்கு மற்றொரு உதாரணமாகும்.
மேலும் ஸ்ரீலங்கா அரசின் இந்தக் குணாம்சம் நவீன ஜனநாயக அரசியல் விழுமியங்களை எட்ட இயலாத அதன் காட்டுமிராண்டி நிலையையே காட்டுகிறது.
அம்பும் ,வில்லும், கோடரிவாளும், குதிரைகளுக்கும்,குத்தீட்டிகளுக்கும் பதிலாக;
சர்வதேச ஏகாதிபத்தியமும், இந்தியவிஸ்தரிப்புவாத அரசும் வழங்கும் நவீன படைக்கலன்களை கொண்டிருக்கிறது ஸ்ரீலங்கா அரசு. ஆனால் இது எந்தவகையிலும் ஏகாதிபத்தியத்தின் தரகனாகவும், சிங்களப் பேரினவாத்தினதும்,பெளத்த மதவாதத்தினதும் காவலனாகவும் இருக்கும் அதன் அரசியல் காட்டுமிராண்டி நிலையை சற்றும் மாற்றவில்லை.
இதன் காரணமாகவே நவீன ஈழதேசம் இந்த கட்டாய இணைப்பிற்குள் இனிமேலும் வாழுவது சகிக்க இயலாததாக ஆகிவிட்டது.

பிரிவினைக் கோரிக்கையை உயர்த்திப்பிடித்து விடுதலை யுத்தத்தில் முன்னேறும் ஈழதேசத்தின் புரட்சிகர உத்வேகத்தை இப்பேடிகளின் ஈனச்செயல்கள் தடுத்து நிறுத்தப்போவதில்லை.மாறாக மேலும் உக்கிரப்படுத்தவே உதவும்.

ஈழமக்களின் தாகம், மக்கள் ஜனநாயக குடியரசு!

இறுதிவெற்றி ஈழமக்களுக்கே!!

ENB

ENB:அநுராதபுரத் தாக்குதல் அடுத்தது என்ன?

அநுராதபுரத் தாக்குதல் அடுத்தது என்ன?

சர்வதேச ஏகாதிபத்திய வாதிகளை ஒரு பூதம் ஆட்டிப்படைக்கிறது. இயல்பாகவே இந்தப் பூதம் அவர்களது சர்வதேச வாலாட்டி ஆளும் கும்பல்களது அரசியல் அத்திவாரங்களை உலுக்கி நொருக்குகிறது. 'பயங்கரவாதம்' எனப் புனைபெயர் சூட்டப்பட்ட இப்பூதத்துக்கு எதிராக அவர்கள் ஒருசேரப் போர் தொடுத்துள்ளனர். இந்தப் பூதத்தை வரையறை செய்ய, இந்தப் போர்கள் நடந்த வழித்தடத்தைப் பின் பற்றுங்கள்.இந்த விபரங்களில் இருந்து ஆறு முக்கிய கண்ணிகளைக் காண்பீர்கள்.

1) ஒற்றைத்துருவ உலக ஏகாதிபத்திய அமைப்புக்குத் தலைவனாக இருக்கும் அமெரிக்கா, இராணுவ ரீதியில் பலவீனமான இதர ஏகாதிபத்திய
நாடுகளின் சந்தையை பலாத்காரத்தால் அபகரித்துக் கொள்வது. (ஈராக்)
2)மூலவளக் கொள்ளைக்காகவும் கடத்தலுக்காகவும்,வருங்கால யுத்த தளங்களுக்காகவும் பிற தேசங்களை- பிரதேசங்களைக் கைப்பற்றுவது; ( ஆப்கானிஸ்த்தான்)
3) ஏகாதிபத்தியதின் உலகைக் கொள்ளையிடும் வேட்கைக்கு நேர் எதிர் முரணான தேசிய விடுதலைப் புரட்சிகளை நசுக்குவது.(ஈழம் முதல் குர்திஸ்தான் வரை)
4) ஏகாதிபத்திய நாடுகளில் புரட்சிகர சோசலிஸ ஜனநாயக இயக்கங்களை நசுக்குவது;( தெரிந்தும் தெரியாமலும் மேலை நாடுகளில் குரல்வளை நெரிக்கப்பட்ட எண்ணற்ற புரட்சிகர ஜனநாயகக் குழுக்கள், கட்சிகள்)
5)மூன்றாவது உலகப் போரை நோக்கி மிக வேகமாக முன்னேறும் அமெரிக்காவும், சர்வதேச ஏகாதிபத்தியவாதிகளும் பாசிசத்தின் துணைகொண்டு மட்டுமே தம் குறிக்கோளை அடைய முடியும்.இதனால் அனைத்து மக்களது அடிப்படை ஜனநாயக உரிமைகளையும் நசுக்குவது;('யுத்த எதிர்ப்பு' இயக்கங்கள் மீதான தாக்குதல்கள்)
6) இந்தப்போக்கை உந்துவிக்கும் காரணி என்ன?முதலுலகப் போர் நிலைமையை விடவும் மிக மோசமான பொருளாதார நெருக்கடியில் சர்வதேச ஏகாதிபத்தியத்தின் மூன்று ஆதாரத்தளங்களும், (அமெரிக்கா, ஜப்பான், ஈரோப்பியன் ஜூனியன்)ஏககாலத்தில் சிக்கியுள்ளன. இதிலிருந்து மீள்வதற்கு உலகை மறு பங்கீடு செய்வதை தவிர அவர்களுக்கு வேறு வழியில்லை.யுத்த வெறியாட்டமும், சமாதான நாடகமும் ஒரு நாணயத்தின் இரு பக்கங்கள் மட்டுமே. தேசங்களை கபளீகரம் செய்யும் இரு வேறு தந்திரங்கள்.

இந்த ஆறு கண்ணிகளையும் இணைத்தால் ''பயங்கரவாதம்'' எனப் பெயர் சூட்டி ''மக்களின் நலன்களைப் பாதுகாக்க'' நடத்தப்படும் யுத்தமாக
சித்தரிக்கப்படும் விவகாரம்:' சர்வதேச ஏகாதிபத்திய உலகப் பொதுப் பொருளாதார நெருக்கடிக்குத் தீர்வாக உலகை மறுபங்கீடு செய்வதற்கான
பகுதியான யுத்தம்' எனப் பொருள் காண்பீர்கள். இந்தப்பகுதியான பிராந்திய யுத்தங்கள் ஒரு முழு அளவிலான மூன்றாவது உலக யுத்தமாக
வளர்வதற்கான அனைத்து முரண்பாடுகளும் முழு அளவில் வளர்ந்துள்ளன. இந்த யுத்தம் ஏகாதிபத்திய நலன்களுக்கு அவசியமானவை.இவை
மக்களின் நலன்களுக்கு முற்றிலும்எதிரானவை. எனவேதான் யாரெல்லாம் இந்த யுத்தத்தில் 'உலக மறு பங்கீட்டுக் கொலை வெறித் தாண்டவத்தில்'
பங்காளிகளாக இல்லையோ அவர்கள் எல்லாம் பயங்கரவாதிகள்-மற்றும் அதன் இதர வியாக்கியானங்களில் அடக்கப்பட்டு அழித்தொழிக்கப்
படுகிறார்கள்.

இந்தப் பின்னணியில் தான், அடுத்தது என்ன?- என்ற வினாவுக்கு விடை தேட வேண்டும்.
(22-10-2007) திங்கள்அதிகாலை 3.20 மணிக்கு இலங்கையின் வடமத்திய மாகாணம் அனுராதபுரத்தில் அமைந்துள்ள, ஈழதேச மக்களை அன்றாடம்
குண்டு வீசிக்கும் கொன்றொழிக்கும் ஸ்ரீறிலங்கா அரசின் பிரதான யுத்த விமானத்தளம் மீது விடுதலைப் புலிகள் தாக்குதல் தொடுத்தனர். சுமார் எட்டு
மணி நேரத்துக்கு மேலாக நீடித்த இத்தாக்குதலில் தமிழீழ வான்படையும் பங்கு கொண்டு வெற்றிகரமாக ஈழதேசம் திரும்பியது. சேதாரம் பற்றிய
ஸ்ரீறிலங்கா அரசின் பொறுப்பான பொய்கள் எல்லாம் அம்பலமாகிப்போயின. 21 கரும்புலிகளின் தீரம் மிக்க தியாக வேள்வியில் இலங்கை
விமானப்படையின் முதுகெலும்பு உடைக்கப்பட்டது என்பதே உண்மை.
2002 இல் செய்து கொண்ட யுத்த நிறுத்த ஒப்பந்தத்தைக் கிடப்பில் போட்டு விட்டு, ஏகாதிபத்திய வாதிகளும் இந்திய விஸ்தரிப்புவாத அரசும்
ராஜபக்சவின் பேடித்தனமான, ஈழதேசத்தை கட்டாயமாக ஸ்ரீலங்காவுடன் கட்டிவைத்திருக்க முயலும் அநீதியான யுத்தத்திற்கு பக்கத் துணையாக
உள்ளனர்.யுத்தத்தின் மூலம் தீர்வு சாத்தியமில்லை என எமக்கு உபதேசம் செய்து கொண்டு எம்மீது யுத்தத்தை ஏவுகின்றனர்.இத்தாக்குதல் நடந்து முடிந்த கையோடும் ''பயங்கர வாதத்தில் இருந்து இலங்கையை காப்பாற்ற'' இந்தியா வரிந்து கட்டிக்கொண்டு கிளம்பி விட்டது.
இதுவே ஏகாதிபத்திய சர்வதேச சமூகத்தினதும் நிலைப்பாடாகும்.
ஆனையிறவுத்தாக்குதலின் பயன்களை அடைய விடாமல் தடுத்த அதே சக்திகள், அநுராதபுரத் தாக்குதலுக்குப்பின்னாலும் சிறீலங்கா அரசுடன்
அணிசேர்ந்து நிற்கின்றர். 1985 இலும், 1987இலும் இவர்கள்தான் விடுதலைப் போரைப் பின்னடித் தவர்கள்.
கட்டாய இணைப்பை எதிர்த்து தமிழ் மக்கள் 1977 இலேயே பிரிவினைக்கு ஆணையிட்டனர். அந்த மக்கள் ஆணையை ஸ்ரீறிலங்கா அரசோ, இந்திய
விஸ்தரிப்புவாத அரசோ, ஏகாதிபத்தியவாதிகளோ ஏற்கத் தயாராக இல்லை.இதற்குமாறாக அவர்கள் ஸ்ரீறிலங்கா அரசுடன் அணி சேர்ந்து எம்மை ஒடுக்குகிறார்கள்.எம்மைக் காலனித்துவ கட்டாய இணைப்புக்குள் கட்டுப்பட்டு வாழ எம் மீது வன்முறையைத் திணிக்கிறார்கள்.

அவர்கள் நம்மை எதிரிகளாக நடத்தும் போது நாம் அவர்களை நண்பர்களாகக் கருதுவது தவறான அரசியல் யுத்த தந்திரமும்,
சந்தர்ப்பவாதமுமாகும்.இதன் அரசியல் வெளிப்பாடுதான் 2002 இல் முன் மொழியப்பட்ட' அகசுய நிர்ணய உரிமை'என்கிற அதிகாரப்பரவலாக்கல்
கோரிக்கையாகும்.
இந்த அரசியல் சந்தர்ப்பவாதத்திற்கு கடந்த 5 ஆண்டுகளாக மக்கள் கொடுத்த விலை மகத்தானது.
கேட்கக் கேட்க ஆயிரம் ஆயிரம் புதல்வியர்களை,புதல்வர்களை அள்ளி அள்ளித்தருகிற அந்தச் சின்னஞ் சிறு தேசம் இந்த சந்தர்ப்பவாதங்களை
அதிககாலம் தாங்கிக் கொள்ளாது.

தருணம் வந்துவிட்டது.

இலங்கை அரசுமட்டுமல்ல, இந்திய விஸ்தரிப்புவாத அரசும், சர்வதேச ஏகதிபத்தியமும் நமது எதிரிகளாகும்.

அவர்கள் எம்மீது கட்டவிழ்க்கும் இந்த யுத்தம் யனநாயக விரோத, தேச விரோத, மக்கள் விரோத அநீதியான யுத்தமாகும்.அவர்கள் அனைவருக்கும்
எதிராக நாம் ஒரு நீதியான நீண்டகால மக்கள் யுத்தத்தில் ஊன்றி நிற்கக் கடமைப்பட்டுள்ளோம்.
இதுவே தீரமிக்க தியாக வேள்வியில் தீய்ந்து போனகரும் புலி வீரர்களின் ஈழ தாயகக் கனவை நனவாக்கப் பொருத்தமான அரசியல் யுத்த
தந்திரமாகும்.
இத்திசை வழியில் உள்நாட்டு ஜனநாயக கடமைகளின்பாற்பட்டு எமது முழக்கங்கள்:

* இலங்கை ஒரு நாடு, இரு தேசம்!
* 'அகசுய நிர்ணய உரிமை' என்கிற அரசியல் சந்தர்ப்பவாதத்தைக் கை விடுவோம், பிரிவினைக் கோரிக்கையை உயர்த்திப் பிடிப்போம்!
* வடக்குப் படையெடுப்பை முறியடிக்க, கிழக்கை மீட்டெடுக்க விடுதலை யுத்தத்தில் ஊன்றி நிற்போம்!
* அரசியல் வழியில் தீர்வுகாண்பதாய் ஆடும் நாடகத்துக்கு:
1) 1977 மக்கள் ஆணையை அரசியல் அமைப்பில் உறுதி செய்ய-வடக்குக் கிழக்குத் தமிழ்பேசும் மக்களிடையே வாக்கெடுப்பு நடத்து எனப்
பதிலளிப்போம் !
2) 2002 யுத்தநிறுத்த உடன்பாட்டின் நிலைக்கு ஸ்ரீலங்கா இராணுவம் திரும்பிச் செல்வதை முன்நிபந்தனையாய் வைப்போம்!
3) கிழக்கு மாகாண அதி உயர் பாதுகாப்பு வலயத்தை நீக்கி, அங்கிருந்து விரட்டியடிக்கப்பட்ட அனைத்து தமிழ் பேசும் மக்களையும் அரசு செலவில்
உடனடியாக மீளக்குடியமர்த்தக் கோருவோம்!

சர்வதேச ஜனநாயக கடமைகளின்பாற்பட்டு எமது முழக்கங்கள்:
*ஏகாதிபத்தியம் ஒழிக!
* தென்னாசியாவில் அமெரிக்க ஏகாதிபத்தியத்தின் அடியாளான இந்திய விஸ்தரிப்புவாத அரசை தோற்கடிப்போம்!
*ஈராக், ஆப்கானிஸ்தானிலிருந்து அனைத்து அந்நிய துருப்புக்களையும் உடனடியாக வெளியேறக் கோருவோம்!
*ஈரான் மீதான அமெரிக்க யுத்த முஸ்தீபுகளை அம்பலமாக்கி தடுக்க முயல்வோம்!
*மூன்றாவது உலகப்போரைத் தடுத்து நிறுத்த முழு ஊக்கத்துடன் போராடுவோம், மூளும் தருணத்தில் உள்நாட்டு யுத்தமாக மாற்றுவோம்.

ஈழமக்களின் தாகம் மக்கள் ஜனநாயக குடியரசு! இறுதி வெற்றி ஈழமக்களுக்கே!!

V.I.Lenin: Imperialism, the Highest Stage of Capitalism

V. I. Lenin
Imperialism, the Highest Stage of Capitalism
A POPULAR OUTLINE

X. THE PLACE OF IMPERIALISM IN HISTORY

We have seen that in its economic essence imperialism is monopoly capitalism. This in itself determines its place in history, for monopoly that grows out of the soil of free competition, and precisely out of free competition, is the transition from the capitalist system to a higher socio-economic order. We must take special note of the four principal types of monopoly, or principal manifestations of monopoly capitalism, which are characteristic of the epoch we are examining.
Firstly, monopoly arose out of the concentration of production at a very high stage. This refers to the monopolist capitalist associations, cartels, syndicatess, and trusts. We have seen the important part these play in present-day economic life. At the beginning of the twentieth century, monopolies had acquired complete supremacy in the advanced countries, and although the first steps towards the formation of the cartels were taken by countries enjoying the protection of high tariffs (Germany, America), Great Britain, with her system of free trade, revealed the same basic phenomenon, only a little later, namely, the birth of monopoly out of the concentration of production.
Secondly, monopolies have stimulated the seizure of the most important sources of raw materials, especially for the basic and most highly cartelised industries in capitalist society: the coal and iron industries. The monopoly of the most important sources of raw materials has enormously increased the power of big capital, and has sharpened the antagonism between cartelised and non-cartelised industry.
Thirdly, monopoly has sprung from the banks. The banks have developed from modest middleman enterprises into the monopolists of finance capital. Some three to five of the biggest banks in each of the foremost capitalist countries have achieved the “personal link-up” between industrial and bank capital, and have concentrated in their hands the control of thousands upon thousands of millions which form the greater part of the capital and income of entire countries. A financial oligarchy, which throws a close network of dependence relationships over all the economic and political institutions of present-day bourgeois society without exception—such is the most striking manifestation of this monopoly.
Fourthly, monopoly has grown out of colonial policy. To the numerous “old” motives of colonial policy, finance capital has added the struggle for the sources of raw materials, for the export of capital, for spheres of influence, i.e., for spheres for profitable deals, concessions, monopoly profits and so on, economic territory in general. When the colonies of the European powers,for instance, comprised only one-tenth of the territory of Africa(as was the case in 1876), colonial policy was able to develop—by methods other than those of monopoly—by the “free grabbing” of territories, so to speak. But when nine-tenths of Africa had been seized (by 1900), when the whole world had been divided up,there was inevitably ushered in the era of monopoly possession of colonies and, consequently, of particularly intense struggle for the division and the redivision of the world.
The extent to which monopolist capital has intensified all the contradictions of capitalism is generally known. It is sufficient to mention the high cost of living and the tyranny of the cartels. This intensification of contradictions constitutes the most powerful driving force of the transitional period of history, which began from the time of the final victory of world finance capital.
Monopolies, oligarchy, the striving for domination and not for freedom, the exploitation of an increasing number of small or weak nations by a handful of the richest or most powerful nations—all these have given birth to those distinctive characteristics of imperialism which compel us to define it as parasitic or decaying capitalism. More and more prominently there emerges, as one of the tendencies of imperialism, the creation of the “rentier state”, the usurer state, in which the bourgeoisie to an ever-increasing degree lives on the proceeds of capital exports and by “clipping coupons”. It would be a mistake to believe that this tendency to decay precludes the rapid growth of capitalism. It does not. In the epoch of imperialism, certain branches of industry, certain strata of the bourgeoisie and certain countries betray, to a greater or lesser degree, now one and now another of these tendencies. On the whole, capitalism is growing far more rapidly than before; but this growth is not only becoming more and more uneven in general, its unevenness also manifests itself, in particular, in the decay of the countries which are richest in capital (Britain).
In regard to the rapidity of Germany’s economic development, Riesser, the author of the book on the big German banks, states: “The progress of the preceding period (1848-70), which had not been exactly slow, compares with the rapidity with which the whole of Germany’s national economy, and with it German banking, progressed during this period (1870-1905) in about the same way as the speed of the mail coach in the good old days compares with the speed of the present-day automobile ... which is whizzing past so fast that it endangers not only innocent pedestrians in its path, but also the occupants of the car.” In its turn, this finance capital which has grown with such extraordinary rapidity is not unwilling, precisely because it has grown so quickly, to pass on to a more “tranquil” possession of colonies which have to be seized—and not only by peaceful methods—from richer nations. In the United States, economic development in the last decades has been even more rapid than in Germany, and for this very reason, the parasitic features of modern American capitalism have stood out with particular prominence. On the other hand, a comparison of, say, the republican American bourgeoisie with the monarchist Japanese or German bourgeoisie shows that the most pronounced political distinction diminishes to an extreme degree in the epoch of imperialism—not because it is unimportant in general, but because in all these cases we are talking about a bourgeoisie which has definite features of parasitism.
The receipt of high monopoly profits by the capitalists in one of the numerous branches of industry, in one of the numerous countries, etc., makes it economically possible for them to bribe certain sections of the workers, and for a time a fairly considerable minority of them, and win them to the side of the bourgeoisie of a given industry or given nation against all the others. The intensification of antagonisms between imperialist nations for the division of the world increases this urge. And so there is created that bond between imperialism and opportunism, which revealed itself first and most clearly in Great Britain, owing to the fact that certain features of imperialist development were observable there much earlier than in other countries. Some writers, L. Martov, for example, are prone to wave aside the connection between imperialism and opportunism in the working-class movement—a particularly glaring fact at the present time—by resorting to “official optimism” (à la Kautsky and Huysmans) like the following: the cause of the opponents of capitalism would be hopeless if it were progressive capitalism that led to the increase of opportunism, or, if it were the best-paid workers who were inclined towards opportunism, etc. We must have no illusions about “optimism” of this kind. It is optimism in respect of opportunism; it is optimism which serves to conceal opportunism. As a matter of fact the extraordinary rapidity and the particularly revolting character of the development of opportunism is by no means a guarantee that its victory will be durable: the rapid growth of a painful abscess on a healthy body can only cause it to burst more quickly and thus relieve the body of it. The most dangerous of all in this respect are those who do not wish to understand that the fight against imperialism is a sham and humbug unless it is inseparably bound up with the fight against opportunism.
From all that has been said in this book on the economic essence of imperialism, it follows that we must define it as capitalism in transition, or, more precisely, as moribund capitalism. It is very instructive in this respect to note that bourgeois economists, in describing modern capitalism, frequently employ catchwords and phrases like “interlocking”, “absence of isolation”, etc.; “in conformity with their functions and course of development”, banks are “not purely private business enterprises: they are more and more outgrowing the sphere of purely private business regulation”. And this very Riesser, whose words I have just quoted, declares with all seriousness that the “prophecy” of the Marxists concerning “socialisation” has “not come true”!
What then does this catchword “interlocking” express? It merely expresses the most striking feature of the process going on before our eyes. It shows that the observer counts the separate trees, but cannot see the wood. It slavishly copies the superficial, the fortuitous, the chaotic. It reveals the observer as one who is overwhelmed by the mass of raw material and is utterly incapable of appreciating its meaning and importance. Ownership of shares, the relations between owners of private property “interlock in a haphazard way”. But underlying this interlocking, its very base, are the changing social relations of production. When a big enterprise assumes gigantic proportions, and, on the basis of an exact computation of mass data, organises according to plan the supply of primary raw materials to the extent of two-thirds, or three-fourths, of all that is necessary for tens of millions of people; when the raw materials are transported in a systematic and organised manner to the most suitable places of production, sometimes situated hundreds or thousands of miles from each other; when a single centre directs all the consecutive stages of processing the material right up to the manufacture of numerous varieties of finished articles; when these products are distributed according to a single plan among tens and hundreds of millions of consumers (the marketing of oil in America and Germany by the American oil trust)—then it becomes evident that we have socialisation of production, and not mere “interlocking”, that private economic and private property relations constitute a shell which no longer fits its contents, a shell which must inevitably decay if its removal is artificially delayed, a shell which may remain in a state of decay for a fairly long period (if, at the worst, the cure of the opportunist abscess is protracted), but which will inevitably be removed.
The enthusiastic admirer of German imperialism, Schulze-Gaevernitz, exclaims:
“Once the supreme management of the German banks has been entrusted to the hands of a dozen persons, their activity is even today more significant for the public good than that of the majority of the Ministers of State. .. . (The “interlocking” of bankers, ministers, magnates of industry and rentiers is here conveniently forgotten.) If we imagine the development of those tendencies we have noted carried to their logical conclusion we will have: the money capital of the nation united in the banks; the banks themselves combined into cartels; the investment capital of the nation cast in the shape of securities. Then the forecast of that genius Saint-Simon will be fulfilled: ‘The present anarchy of production, which corresponds to the fact that economic relations are developing without uniform regulation, must make way for organisation in production. Production will no longer be directed by isolated manufacturers, independent of each other and ignorant of man’s economic needs; that will be done by a certain public institution. A central committee of management, being able to survey the large field of social economy from a more elevated point of view, will regulate it for the benefit of the whole of society, will put the means of production into suitable hands, and above all will take care that there be constant harmony between production and consumption. Institutions already exist which have assumed as part of their functions a certain organisation of economic labour, the banks.’ We are still a long way from the fulfilment of Saint-Simon’s forecast, but we are on the way towards it: Marxism, different from what Marx imagined, but different only in form.”[1]
A crushing “refutation” of Marx indeed, which retreats a step from Marx’s precise, scientific analysis to Saint-Simon’s guess-work, the guess-work of a genius, but guess-work all the same.

Caspian summit a triumph for Iran

தகவல் தரும் கட்டுரைகள்*

*உலக விவகாரங்களை கையகப்படுத்துவதற்கு நாம் சக்தியுள்ளவர்களாக தற்போது இல்லை.இவ்வாறு கூறுகையில் நிகழ்வுகளின் தனிப்பட்ட விசயதானங்களை நாம் எட்டமுடியாதவர்களாக உள்ளோம் என்பதையே கருதுகிறோம்.ஆனால் இந் நிகழ்வுப் போக்குகள் முற்றிலும் நாம் அநுமானித்துள்ள திசை வழியிலேயே செல்கின்றன என்பதை நிரூபிக்க நாம் முற்றிலும் திறன் பெற்றுள்ளோம்.இந்த அடிப்படையில் நமது பொதுத் திசை வழியில் தேர்ச்சி பெற்ற ஊழியர்கள் ;இதர வர்க்க கண்ணோட்டத்தில் -உலக நோக்கில்- இருந்து எழுதப்படும் ஆக்கங்களை தரம் பிரித்து ஆய்ந்து அறிந்துணர முயற்சிக்க வேண்டும். தோழர்கள் தம்மிடையே விவாதிக்க வேண்டும். - ஆர்

Caspian summit a triumph for Iran

By Kaveh L Afrasiabi
Few regional summits have drawn closer attention, by both the media and world governments, than this week's summit of leaders of Caspian littoral states in Tehran.
The two day summit, coinciding with twin nuclear crises and escalating US-Iran tensions relating to Iraq and the Middle East, is bound to be regarded as a milestone in regional cooperation, with serious ramifications for a broad array of issues transcending the Caspian Sea region.
Billed as a "great leap toward progress" by Mehdi Safari, Iran's Deputy Foreign Minister in charge of Iran's Caspian affairs, the summit has been a great success for Iran as well as Russia and the other participants (Azerbaijan, Kazakhstan and Turkmenistan), and Tehran is likely to capitalize on it as a stepping stone for full membership of the Shanghai Cooperation Organization (SCO), considered a security counterweight to NATO and US "hegemony".
Indeed, it is as much shared interests as common worries and concerns, eg, the US's unbounded interventionist policies, that have now brought Iran and Russia closer together and to the verge of a new strategic relationship. After all, both Iran and Russia are today objects of American coercion, their national security interests and objectives imperiled by the US's post-9/11 militarism and its feudalistic ossification of the international order.
The upshot of the Caspian summit is, in fact, a prominent message about the need to democratize the international order by erecting effective barriers to the American "leviathan", as shown by specific agreements reached at the summit, including prohibiting other countries from using the littoral states for attacks on one another "under any circumstances'', and disallowing any ship not flying the national flag of a littoral state on Caspian waters.
How did this summit come about? The answer is, first and foremost, by astute diplomatic efforts on Iran's part and, equally, by a strategic evolution of Russia's foreign policy that is no longer self-handicapped by prioritizing tactical or conjunctural interests above strategic ones.
Having reached this level, Moscow is now poised to enter into a new strategic relationship with Iran that will serve the geostrategic, security, and other shared interests of both nations.
"Iran is an important regional and global power," President Vladimir Putin said after his initial meeting with Iran's President Mahmud Ahmadinejad, who has been much vilified in the West and yet is respected in the Third World and beyond as an assertive leader of a developing nation standing up to world-domineering policies.
A major achievement for Iran's diplomacy and particularly for Amadinejad's embattled foreign policy team, the "good news" summit will likely serve as the hinge that opens new breathing space for Iran's diplomacy, and not just toward the Caspian, the Caucasus, and Central Asia. Iran's Persian Gulf policy is also bound to benefit from the improved image of Iran in the Middle East, making more attractive Iran's role as a corridor to Central Asia which the Arab world in general and the Gulf Cooperation Council (GCC) states in particular can take advantage of in their external trade and energy policies.
Iran's summit diplomacyThe most salient feature of Iran's summit diplomacy has been its multifaceted complexity, seeking to enhance regional cooperation among the five Caspian littoral states by, for instance, initiating the idea of a Caspian regional organization to promote inter-region trade, and, simultaneously, pushing bilateral cooperation alongside multilateral cooperation. The net of bilateral and multilateral agreements signed at this summit is quite extensive and a detailed examination belongs elsewhere.
Suffice to say, however, that from Iran's vantage point the summit has been a complete turnaround from the rather disastrous Caspian Sea summit of leaders in Ashghabat, Turkmenistan, in 2002, when Putin prioritized the issue of Caspian delimitation and division, a divisive issue. In comparison, at this summit, the thorny subject of Caspian ownership and "legal regime" was relegated to the background, with the attending leaders focusing on areas of shared interests, transboundry issues, and trade, hoping that in subsequent meetings the goodwill generated at this summit will carry over to those more divisive issues.
Various expert-level meetings of the Caspian states have so far failed to resolve the ownership question and, from Iran's vantage point, given the relatively minor energy interests at stake in Iran's sector of the Caspian Sea, it made more sense to draw the right lesson from the Ashghabat failure and adopt a long-term view of things.
That approach by Iran has paid off handsomely, resulting in a sudden shift in the geostrategic climate in Iran's favor, in light of the joint communique of the other Caspian states regarding their refusal to allow their territory to be used for any militiary aggression against Iran, cemented by Putin's forceful statement against any such gambit.
Putin's other comment, regarding Russia's commitment to complete Iran's Bushehr nuclear power plant, represents yet another significant development for Iran, which has defied the UN Security Council's resolutions calling for a suspension of uranium enrichment and reprocessing activities. By stating on record that there is no evidence to support the allegations of a nuclear weapon ambition on Iran's part, Putin looks to have provoked Washington's fury, as seen in Condoleezza Rice's instant counterpunch that Iran has been "lying" about its nuclear program. Yet more importantly Putin has signalled the beginning of the end of Rice-crafted "diplomatic consensus" vis-a-vis Iran.
As expected, the US government and mainstream media, unable to show any signs of adjustment to Russia's, and even China's, new line of thought toward Iran, have stepped up their Iran-bashing, with both the Washington Times and Wall Street Journal dedicating more of their opinion pages to the ritual anti-Iran commentaries.
Surely, the Tehran summit and its results represent a serious setback for Washington's Iran diplomacy, but they also show the defects of its Russia diplomacy and the fact that Moscow and Washington have reached a dead end. Putin has held his ground against his Washington detractors, wooing various European leaders such as Germany's Angela Merkel and snubbing the pro-US Nicolas Sarkozy, while working on a new model of Russia-EU relations that is not dominated by US prerogatives. There is undoubtedly an element of risk here and Putin's new Iran policy may backfire, particularly if he does not generate more Iranian cooperation on the nuclear issue.
Regarding the latter, Iran is apt to reciprocate Putin's gestures by accommodating itself to more IAEA demands, and next week's meeting of Iran's chief nuclear negotiator, Ali Larijani, with the EU's foreign policy chief, Javier Solana, is an important occasion for Iran to appease Putin and his foreign policy circle, some of whom are openly worried about a parallel corrosion of US-Russia relations because of the new Iran-Russia developments.
Yet this is not a "zero-sum game" and US policy makers can draw the right impression about Iran's good neighborly policies benefiting regional and global peace, presently deepened in part thanks to Russia's singular influence on Iran. That is highly unlikely, however, and the continuation of the one-dimensional coercive policy toward Iran, so deeply entrenched in Washington, is the more likely scenario, no matter how out of sync with the rest of the world community.
The "lonely superpower" that Samuel Huntington once wrote about now appears dangerously on the verge of losing its "coalition of the willing" against Iran, both inside and outside the United Nations. The only choice is either stubborn refusal to make the necessary policy adjustments toward Iran, along the lines of a non-threatening civil diplomacy, or to face what is certain to be a diplomatic defeat in the global arena.
Iran's soft-power diplomacy should be given much credit for both the summit's success and the related frustration of the US's coercive diplomacy.
(Copyright 2007 Asia Times Online Ltd. All rights reserved. Please contact us about sales, syndication and republishing.)

US-Political Decleration for World War 3

Third World War

*If you’re interested in avoiding World War III,
*it seems like you ought to be interested in preventing them(IRAN)
*from having the knowledge necessary to make a nuclear weapon.
BUSH-(US)

Those comments, made during a far-ranging 45-minute news conference, came as reporters sought the president’s reaction to a warning on Tuesday by President Vladimir V. Putin of Russia against any military strikes on Iran to halt the nuclear work that it has continued in defiance of much of the world. Iran contends that its nuclear program is purely peaceful.

REVOLUTION AND COUNTER-REVOLUTION IN GERMANY

FREDERICK ENGLES: REVOLUTION AND COUNTER-REVOLUTION IN GERMANY

GERMANY AT THE OUTBREAK OF THE REVOLUTION

The first act of the revolutionary drama on the Continent of Europe has closed. The "powers that were" before the hurricane of 1848 are again the "powers that be," and the more or less popular rulers of a day, provisional governors, triumvirs, dictators, with their tail of representatives, civil commissioners, military commissioners, prefects, judges, generals, officers and soldiers, are thrown upon foreign shores, and "transported beyond the seas" to England or America, there to form new governments in partibus infidelium,[2] European committees, central committees, national committees, and to announce their advent with proclamations
quite as solemn as those of any less imaginary potentates.

A more signal defeat than that undergone by the continental revolutionary party -- or rather parties -- upon all points of the line of battle, cannot be imagined. But what of that? Has not the struggle of the British middle classes for their social and political supremacy embraced forty-eight, that of the French middle classes forty years of unexampled struggles? And was their triumph ever nearer than at the very moment when restored monarchy thought itself more firmly settled than ever? The times of that superstition which attributed revolutions to the ill will of a few agitators have long passed away. Everyone knows nowadays that wherever there is a revolutionary convulsion, there must be some social want in the background, which is prevented by outworn institutions from satisfying itself. The want may not yet be felt as strongly, as generally, as might insure immediate success, but every attempt at forcible repression will only bring it forth stronger and stronger, until it bursts its fetters. If, then, we have been beaten, we have nothing else to do but to begin again from the beginning. And, fortunately, the probably very short interval of rest which is allowed us between the close of the first and the beginning of the second act of the movement, gives us time for a very necessary piece of work: the study of the causes that necessitated both the late outbreak and its defeat; causes that are not to be sought for in the accidental efforts, talents, faults, errors or treacheries of some of the leaders, but in the general social state and conditions of existence of each of the convulsed nations. That the sudden movements of February and March, 1848, were not the work of single individuals, but spontaneous, irresistible manifestations of national wants and necessities, more or less clearly understood, but very distinctly felt by numerous classes in every country, is a fact recognized everywhere; but when you inquire into the causes of the counter-revolutionary successes, there you are met on every hand with the ready reply that it was Mr. This or Citizen That who "betrayed" the people. Which reply may be very true, or not, according to circumstances, but under no circumstances does it explain anything -- not even show how it came to pass that the "people" allowed themselves to be thus betrayed.
And what a poor chance stands a political party whose entire stock-in-trade consists in a knowledge of the solitary fact that Citizen So-and-so is not to be trusted.

The inquiry into, and the exposition of, the causes both of the revolutionary convulsion and its suppression are, besides, of paramount importance in a historical point of view. All these petty personal quarrels and recriminations -- all these contradictory assertions that it was Marrast, or Ledru-Rollin, or Louis Blanc, or any other member of the Provisional Government, or the whole of them, that steered the revolution amidst the rocks upon which it foundered -- of what interest can they be, what light can they afford, to the American or Englishman who observed all these various movements from a distance too great to allow of his distinguishing any of
the details of operations? No man in his senses will ever believe that eleven men,* (Members of the French Provisional Government. --Ed) mostly of very indifferent capacity either for good or evil, were able in three months to ruin a nation of thirty-six millions, unless those thirty-six millions saw as little of their way before them as the eleven did. But how it came to pass that these thirty-six millions were at once called upon to decide for themselves which way to go, although partly groping in dim twilight, and how then they got lost and their old leaders were for a moment allowed to return to their leadership, that is just the question.

If, then, we try to lay before the readers of The Tribune [3] the causes which, while they necessitated the German Revolution of 1848, led quite as inevitably to its momentary repression in 1849 and 1850, we shall not be expected to give a complete history of the events as they passed in that country. Later events, and the judgment of coming generations, will decide what portion of that confused mass of seemingly accidental, incoherent and incongruous facts is to form a part of the world's history. The time for such a task has not yet arrived; we must confine ourselves to the limits of the possible, and be satisfied, if we can find rational causes, based upon undeniable facts, to explain the chief events, the principal vicissitudes of that movement, and to give us a clue as to the direction which the next, and
perhaps not very distant, outbreak will impart to the German people.?

The composition of the different classes of the people which form the groundwork of every political organization was, in Germany, more complicated than in any
other country. While in England and France feudalism was entirely destroyed, or at least reduced, as in the former country, to a few insignificant forms, by a powerful
and wealthy middle class, concen trated in large towns, and particularly in the capital, the feudal nobility in Germany had retained a great portion of their ancient
privileges. The feudal system of tenure was prevalent almost everywhere. The lords of the land had even retained the jurisdiction over their tenants. Deprived of their
political privileges, of the right to control the princes, they had preserved almost all their medieval supremacy over the peasantry of their demesnes, as well as their
exemption from taxes. Feudalism was more flourishing in some localities than in others, but nowhere except on the left bank of the Rhine was it entirely destroyed.
This feudal nobility, then extremely numerous and partly very wealthy, was considered, officially, the first "order" in the country. It furnished the higher government
officials, it almost exclusively officered the army.

The bourgeoisie of Germany was by far not as wealthy and concentrated as that of France or England. The ancient manufactures of Germany had been destroyed
by the introduction of steam, and by the rapidly extending supremacy of English manufactures; the more modern manufactures, started under the Napoleonic
Continental System,[4] established in other parts of the country, did not compensate for the loss of the old ones, nor suffice to create a manufacturing interest strong
enough to force its wants upon the notice of governments jealous of every extension of non-noble wealth and power. If France carried her silk manufactures
victorious through fifty years of revolutions and wars, Germany, during the same time, all but lost her ancient linen trade. The manufacturing districts, besides, were
few and far between; situated far inland, and using mostly foreign, Dutch or Belgian ports for their imports and exports, they had little or no interest in common with
the large seaport-towns on the North Sea and the Baltic; they were, above all, unable to create large manufacturing and trading centres, such as Paris and Lyons,
London and Manchester. The causes of this backwardness of German manufactures were manifold, but two will suffice to account for it: the unfavourable
geographical situation of the country, at a distance from the Atlantic, which had become the great highway for the world's trade, and the continuous wars in which
Germany was involved, and which were fought on her soil, from the sixteenth century to the present day. It was this want of numbers, and particularly of anything like
concentrated numbers, which prevented the German middle classes from attaining that political supremacy which the English bourgeoisie has enjoyed ever since 1688, and which the French conquered in 1789. And yet, ever since 1815, the wealth, and with the wealth, the political importance of the middle class in Germany, was continually growing. Governments were, although reluctantly, compelled to bow at least to its more immediate material interests. It may even be truly said that from 1815 to 1830, and from 1832 to 1840, every particle of political influence, which, having been allowed to the middle class in the constitutions of the smaller
states, was again wrested from them during the above two periods of political reaction -- that every such particle was compensated for by some more practical
advantage allowed to them. Every political defeat of the middle class drew after it a victory on the field of commercial legislation. And, certainly, the Prussian
Protective Tariff of 1818, and the formation of the Zollverein,[5] were worth a good deal more to the traders and manufacturers of Germany than the equivocal right
of expressing, in the chambers of some diminutive dukedom, their want of confidence in ministers who laughed at their votes. Thus, with growing wealth and extending
trade, the bourgeoisie soon arrived at a stage where it found the development of its most important interests checked by the political constitution of the country -- by
its random division among thirty-six princes with conflicting tendencies and caprices; by the feudal fetters upon agriculture and the trade connected with it; by the
prying superintendence to which an ignorant and presumptuous bureaucracy subjected all its transactions. At the same time, the extension and consolidation of the
Zollverein, the general introduction of steam communication, the growing competition in the home trade, brought the commercial classes of the different states and
provinces closer together, equalized their interests, centralized their strength. The natural consequence was the passing of the whole mass of them into the camp of the
liberal Opposition, and the gaining of the first serious struggle of the German middle class for political power. This change may be dated from 1840, from the moment
when the bourgeoisie of Prussia assumed the lead of the middle-class movement of Germany. We shall hereafter revert to this liberal Opposition Movement of 1840-47.

The great mass of the nation, which neither belonged to the nobility nor to the bourgeoisie, consisted, in the towns, of the small trading and shopkeeping class and
the working people, and in the country, of the peasantry.

The small trading and shopkeeping class is exceedingly numerous in Germany, in consequence of the stinted development which the large capitalists and
manufacturers, as a class, have had in that country. In the larger towns it forms almost the majority of the inhabitants; in the smaller ones it entirely predominates, from
the absence of wealthier competitors for influence. This class, a most important one in every modern body politic, and in all modern revolutions, is still more important
in Germany, where, during the recent struggles, it generally played the decisive part. Its intermediate position between the class of larger capitalists, traders and
manufacturers, the bourgeoisie, properly so-called, and the proletarian or industrial class, determines its character. Aspiring to the position of the first, the least
adverse turn of fortune hurls the individuals of this class down into the ranks of the second. In monarchical and feudal countries the custom of the court and
aristocracy becomes necessary to its existence; the loss of this custom might ruin a great part of it. In the smaller towns a military garrison, a county government, a
court of law with its followers, form very often the base of its prosperity; withdraw these, and down go the shopkeepers, the tailors, the shoemakers, the joiners.
Thus, eternally tossed about between the hope of entering the ranks of the wealthier class, and the fear of being reduced to the state of proletarians or even paupers;
between the hope of promoting their interests by conquering a share in the direction of public affairs, and the dread of rousing, by ill-timed opposition, the ire of a
government which disposes of their very existence, because it has the power of removing their best customers; possessed of small means, the insecurity of the
possession of which is in the inverse ratio of the amount -- this class is extremely vacillating in its views. Humble and crouchingly submissive under a powerful feudal
or monarchical government, it turns to the side of liberalism when the middle class is in the ascendant; it becomes seized with violent democratic fits as soon as the
middle class has secured its own supremacy, but falls back into the abject despondency of fear as soon as the class below itself, the proletarians, attempt an
independent movement. We shall, by and by, see this class, in Germany, pass alternately from one of these stages to the other.
The working class in Germany is, in its social and political development, as far behind that of England and France as the German bourgeoisie is behind the
bourgeoisie of those countries. Like master, like man. The evolution of the conditions of existence for a numerous, strong, concentrated and intelligent proletarian
class goes hand in hand with the development of the conditions of existence for a numerous, wealthy, concentrated and powerful middle class. The working-class
movement itself never is independent, never is of an exclusively proletarian character, until all the different factions of the middle class, and particularly its most
progressive faction, the large manufacturers, have conquered political power and remodelled the state according to their wants. It is then that the inevitable conflict
between the employer and the employed becomes imminent and cannot be adjourned any longer; that the working class can no longer be put off with delusive hopes
and promises never to be realized; that the great problem of the nineteenth century, the abolition of the proletariat, is at last brought forward fairly and in its proper
light. Now, in Germany, the mass of the working class were employed, not by those modern manufacturing lords of which Great Britain furnishes such splendid
specimens, but by small tradesmen whose entire manufacturing system is a mere relic of the Middle Ages. And as there is an enormous difference between the great
cotton lord and the petty cobbler or master tailor, so there is a corresponding distance from the wide awake factory operative of modern manufacturing Babylons to
the bashful journeyman tailor or cabinet-maker of a small country town, who lives in circumstances and works after a plan very little different from those of the like
sort of men some five hundred years ago. This general absence of modern conditions of life, of modern modes of industrial production, of course was accompanied
by a pretty equally general absence of modern ideas, and it is therefore not to be wondered at if, at the outbreak of the revolution, a large part of the working classes
should cry out for the immediate re-establishment of guilds and medieval privileged trades' corporations. Yet, from the manufacturing districts, where the modern
system of production predominated, and in consequence of the facilities of intercommunication and mental development afforded by the migratory life of a large
number of the working men, a strong nucleus formed itself, whose ideas about the emancipation of their class were far clearer and more in accordance with existing
facts and historical necessities; but they were a mere minority. If the active movement of the middle classes may be dated from 1840, that of the working class
commences its advent by the insurrections of the Silesian and Bohemian factory operatives in 1844,[6] and we shall soon have occasion to pass in review the different
stages through which this movement passed.
Lastly, there was the great class of the small farmers, the peasantry, which, with its appendix of farm-labourers, constitutes a considerable majority of the entire
nation. But this class again subdivided itself into different fractions. There were, firstly, the more wealthy farmers, what is called in Germany Gross- and
Mittelbauern*,[* Big and middle peasants. --Ed. ] proprietors of more or less extensive farms, and each of them commanding the services of several agricultural
labourers. This class, placed between the large untaxed feudal land-owners and the smaller peasantry and farm-labourers, for obvious reasons found in an alliance
with the anti-feudal middle class of the towns its most natural political course. Then there were, secondly, the small freeholders, predominating in the Rhine country,
where feudalism had succumbed before the mighty strokes of the great French Revolution. Similar independent small freeholders also existed here and there in other
provinces, where they had succeeded in buying off the feudal charges formerly due upon their lands. This class, however, was a class of freeholders by name only,
their property being generally mortgaged to such an extent, and under such onerous conditions, that not the peasant, but the usurer who had advanced the money,
was the real land-owner. Thirdly, the feudal tenants, who could not be easily turned out of their holdings, but who had to pay a perpetual rent, or to perform in
perpetuity a certain amount of labour in favour of the lord of the manor. Lastly, the agricultural labourers, whose condition, in many large farming concerns, was
exactly that of the same class in England, and who, in all cases, lived and died poor, ill-fed, and the slaves of their employers. These three latter classes of the
agricultural population, the small freeholders, the feudal tenants, and the agricultural labourers, never troubled their heads much about politics before the revolution,
but it is evident that this event must have opened to them a new career, full of brilliant prospects. To every one of them the revolution offered advantages, and the
movement once fairly engaged in, it was to be expected that each, in his turn, would join it. But at the same time it is quite as evident, and equally borne out by the
history of all modern countries, that the agricultural population, in consequence of its dispersion over a great space, and of the difficulty of bringing about an agreement
among any considerable portion of it, never can attempt a successful independent movement; they require the initiatory impulse of the more concentrated, more
enlightened, more easily moved people of the towns.
The preceding short sketch of the most important of the classes, which in their aggregate formed the German nation at the outbreak of the recent movements, will
already be sufficient to explain a great part of the incoherence, incongruence and apparent contradiction which prevailed in that movement. When interests so varied,
so conflicting, so strangely crossing each other, are brought into violent collision; when these contending interests in every district, every province, are mixed in
different proportions; when, above all, there is no great centre in the country, no London, no Paris, the decisions of which, by their weight, may supersede the
necessity of fighting out the same quarrel over and over again in every single locality; what else is to be expected but that the contest will dissolve itself into a mass of
unconnected struggles, in which an enormous quantity of blood, energy and capital is spent, but which for all that remain without any decisive results?
The political dismemberment of Germany into three dozen of more or less important principalities is equally explained by this confusion and multiplicity of the
elements which compose the nation, and which again vary in every locality. Where there are no common interests there can be no unity of purpose, much less of
action. The German Confederation, it is true, was declared everlastingly indissoluble; yet the Confederation and its organ, the Diet,[7] never represented German
unity. The very highest pitch to which centralization was ever carried in Germany was the establishment of the Zollverein ; by this the states on the North Sea were
also forced into a Customs Union of their own,[8] Austria remaining wrapped up in her separate prohibitive tariff. Germany had the satisfaction to be, for all practical
purposes, divided between three independent powers only, instead of between thirty six. Of course, the paramount supremacy of the Russian Czar, as established in
1814, underwent no change on this account.
Having drawn these preliminary conclusions from our premises, we shall see, in our next, how the afore-said various classes of the German people were set into
movement one after the other, and what character this movement assumed on the outbreak of the French Revolution of 1848.
London, September, 1851